Gepost op

Veilig consu(s)meren, een zaak van Overheid & Instanties?

Vanochtend las ik in NRC Next een artikel van Sietze Norder die zich afvraagt waarom we voedselfraude niet tegen gaan door zelf actief bezig te zijn met voedsel. Voedsel is te belangrijk om volledig uit handen te geven en blind te vertrouwen op instanties. Geldt dit ook niet voor cosmetica? We smeren en schuimen met z’n allen gemiddeld 9 producten per dag, dus een kritische blik op de inhoud lijkt mij redelijk verstandig.
Gelukkig worden we door cosmetica fabrikanten geholpen door duidelijk communicerende etiketten. De schappen liggen nu vol met: ‘geen parabenen’, ‘SLS-vrij’, ‘geen minerale olie’, ‘geen parfum’, ‘geen siliconen’, om er maar een paar op te noemen. Ik vraag me dan altijd toch af, zat het er dan eerst wel in? En welke stof ziet er nu in die over een paar jaar gevaar voor onze gezondheid kan opleveren? Wat zegt een etiket eigenlijk en kun je als leek de chemische samenstelling van een shampoo of lippenstift wel goed beoordelen?

etiket2etiket3

Met certificering zoals BDIH, Ecocert, Cosmebio, Natrue en Soil Association heb je een hulpmiddel om in te schatten of een product mee naar huis mag. Wel op het percentage dat gecertificeerd is letten, sommige instanties geven al een certificaat af bij 4% natuurzuivere ingrediënten. Niet helemaal mijn idee van veilig consumeren als de overige 96% totale rommel is.

Wat geldt voor voedsel is ook van toepassing op cosmetica: stel je niet afhankelijk op, neem verantwoordelijkheid, betaal een eerlijke prijs voor goede producten en vooral, weet wat je eet en smeert. Ga er niet altijd vanuit dat fabrikanten die onder druk staan om flinke winsten te realiseren jouw welzijn voorop hebben staan. Veilig consu(s)meren begint bij jou!